پرواز من به بال و پر توست زینهار


مشکن مرا که می شکنی بال خویش را


هر سر موی تو از غفلت به راهی می رود


جمع کن پیش از گذشتن کاروان خویش را


کاش وقت آمدن واقف ز رفتن می شدم


تا چو نی در خاک می بستم میان خویش را


دل را حیات از نفس آرمیده است


بیماری نسیم دهد جان چراغ را




صائب تبریزی

برچسب ها: صائب تبریزی،

تاریخ : چهارشنبه 17 خرداد 1396 | 18:11 | نویسنده : فاطمه حیدری ( رضوان ) | نظرات